Yazan: Nihal İlimen
Yazı Kaynağı: Cemaat.com

Aslında söze nasıl başlayacağımı kestiremiyorum. Amacım Demet Tezcan'ın yeni çıkan kitabının bana düşündürdüklerini sizlerle paylaşmak. Öncelikle sorularla başlamak ve kendi cevaplarımı sona bırakmak istiyorum.
Soruların cevabını herkes kendi içinden, vicdanının orta yerinden versin.
Kimse kimsenin cevabını duymasın...
Soruları sormaya başlayabiliriz.
Kaç çeşit ateş vardır!
Ateş yakıcı mıdır gerçekten!
Veya ateş nasıl yakar! Yananı başkaları görebilir mi!
Yürekler hep aynı şekilde mi yanar!
Hep aynı şiddette mi hissedilir yanıklar!
Veya şöyle bir soru soruversek.
Yanışını ifade etmeye kaç kişinin gücü yeter!
Kaç kişinin cesareti vardır çektiği acıları, yaşadığı ıstırapları dillendirmeye!
Siz bu soru listesini istediğiniz kadar uzatabilirsiniz...
Hintli şair Rabindranath Tagore'un şöyle bir sözünü hatırlıyorum: "Aslında hepimiz naif yönlerimizin açığa çıkmasından, yumuşacık kalbimizin fark edilmesinden, cesaretsizliğimizin anlaşılacağından korkuyoruz."
Peki; kendimizi saklamanın, acılarımızı gizlemenin bir faydası olmuş mudur!
Güçlü olduğumuzu başkalarına ispat etme zorunluluğumuz var mı!
Ağlarken görülmek bu kadar utanılacak bir şey midir!
Zayıf yönlerimiz açığa çıkarsa değersizleşir miyiz!
Etrafımıza bir duvar örerek, bütün bu tehlikelerden korunabilir miyiz!
Aslında, bu çabaların boş olduğunun çoğumuz farkındayızdır. Ama yine de bazı maskelere sığınma, kendimizi gizleme ihtiyacı duyarız çoğu zaman.

» Devamını okumak için tıklayın