Yazan: Merve Fergökçe
Yazı Kaynağı: Sabitfikir.com

Bir klişe olarak "ölümden önceki -kaliteli- hayat"

İki genç balık birlikte yüzüyorlarmış. Yanlarından geçen yaşlı bir balık başıyla onlara selam verip, "Günaydın çocuklar. Su nasıl! " diye sormuş. Biraz daha yüzdükten sonra genç balıklardan biri diğerine dönmüş ve sormadan duramamış: "Su da neyin nesi! "

Son zamanlarda sıklıkla duymaya başladık: Ölümden önce hayat var mı!

Ailemizle ya da bizim için önemliler listemizin en başında yer alan yakın çevremiz ile geçirdiğimiz "kaliteli zaman" fenomeni. Hatta yakın çevremiz bile değil; kendimizle geçirebildiğimiz ve fayda sağlayabildiğimiz değerli, kaliteli, vizyonumuzu oluşturan fikir tarlamızda geçirdiğimiz zaman.

Kimimiz hayatlarımızı kurulu bir saatin gölgesinde geçiriyoruz. Aynı insanlarla aynı sohbetlerle günü kurtarıyoruz çoğu zaman. Hatta birbiriyle sohbet edebilenler şanslı; pek çoğumuz değerli vaktimizi havadan "sudan" konuşmaya harcayamayacak kadar hızlı bir hayat yaşıyoruz. İçinde yürüdüğümüz, koştuğumuz, nefes aldığımız ve hem bedenen hem de ruhen beslendiğimiz bu "şeyi" merak etmeden, durup bir göz atmadan, çoğunlukla görev bilincinin kazandırdığı motor reflekslerle hareket edip duruyoruz.

» Devamını okumak için tıklayın

Yazı Kaynağı: Radikal Kitap Eki

12 Eylül 2008'deki intiharından çok kısa bir süre önce tanıştım David Foster Wallace'ın kitaplarıyla. Türkçede ilk yayımlanan Bu Su oldu. İnsana iyi gelen bu kitap, şu günlerde içinde bulunduğumuz ruh haline o kadar denk düşüyor ki... Açıklayayım: David Foster Wallace'ın 2005 yılında Kenyon College mezunlarına yaptığı lirik konuşmanın metni olan Bu Su, üç balığın öyküsüyle açılıyor. Birlikte yüzen iki balığın yanından geçen yaşlı balık, "Su nasıl! " diye soruyor. "Biraz daha yüzdükten sonra genç balıklardan biri diğerine dönmüş ve sormadan duramamış: 'Su da neyin nesi! '"

Hayat iki şekilde yaşanır: Farkına vararak ve varmayarak. Her gün geçtiğiniz sokaktaki ayakkabı tamircisini aylar, yıllar sonra fark ediyorsanız; bir sabah olsun, otobüs durağına yan sokaktan gitmeyi aklınızdan geçirmiyorsanız ve hele İstanbul gibi bir şehirde yaşayıp da ara sıra yeni sokaklar keşfetmiyorsanız, hayatınızı yaşayan siz değilsiniz demektir.

» Devamını okumak için tıklayın

Yazan: EMRE AYVAZ
Yazı Kaynağı: Zaman Kitap Eki

David Foster Wallace, 12 Eylül 2008 akşamı Claremont'taki evinin verandasında kendini astı.

Ben o sırada Kırklareli'ndeki bir sınır karakolunda askerliğimi yapıyordum. Nadiren lütfedilen çarşı izinlerinden birinde, yarısı Counter Strike oynayan yarısı da kamerayla sohbet eden kulaklıklı bir yeniyetme kalabalığının doldurduğu bir internet cafe'de okudum intihar haberini.

Wallace'ın da çok sevdiği Philip Larkin, bir şiirinde "Hayat önce can sıkıntısı sonra korku/ Geçiyor kullansak da kullanmasak da" der. Yüceltilmiş, felsefi can sıkıntısı değil; bildiğiniz, sıradan can sıkıntısı. Küçük çapta bir "sürgün" olan askerliğin insanı daha önce hiç olmadığı kadar yüz yüze getirdiği, Counter Strike oynayarak belki bir süreliğine def edebileceğiniz, ama aslında "hayatın" merkezinde bulunan, her şeyin etrafında kurulduğu, temel duygu. Bu katlanılmaz merkezden oyalanmalar icat ederek uzak durmaya "normallik", çeşitli sebeplerle oyalanmayı başaramayarak merkezin yakınına düşmeye ise "patoloji" deniyor. Askerliğimi yaptığım karakolun iki kilometre ötesindeki gözetleme kulesinde, Bulgaristan sınırındaki ormanlık devriye güzergâhında verdiğimiz molalarda ve akşam üzerinden sabah içtimasına kadar televizyonun 'en büyük oyalanma' açık olduğu gazinoda okuduğum İğrenç Adamlarla Kısa Mülakatlar'daki "adamlar"ın hepsi, Wallace'ın en korktuğu patolojiden, "solipsizm"den muzdaripti. Solipsizm, yani kendi kendinden, kendi dünyasından, kendi dilinden ibaret olmak; kendi zihnine ve gerçekliğine, kapısız penceresiz bir odadaymış gibi hapsolmak.

» Devamını okumak için tıklayın