Bağımlılıkların öldüren cazibesi

Yazan: SENAİ DEMİRCİ
Yazı Kaynağı: Kitap Zamanı

Tuzak dediğin görünmemeli... Hiç ummadığı anda ayağına takılmalı kurbanının. Süslü de olmalı tuzak; heveslendirmeli, çekmeli kendine. Uzak olmamalı tuzak; hep yakınında, yanında olmalı kurbanının. Fıtratında kerem olan insan, hiçbir kötülüğü 'kötülük' sıfatıyla yapmıyor.

Bile bile 'kötü' olmuyor insan. 'Kötü'ye 'iyi' bir kılıf buluyor, 'şerr'e 'hayır'lı bir renk veriyor, öylece özne oluyor kötülüğe.

Özel bir çağda yaşıyoruz. Bizden öncekileri yahut bizden sonra gelecekleri de bilmem; ama bizim çağımız, en çok 'görüntü'nün 'gerçek'in aleyhine parladığı, 'imaj'ın 'vicdan'ı parçalayıp yırttığı bir çağ. Bir önceki yüzyılda 'olma'ya odaklanmış modern kafalar, nicedir 'olma'nın, 'gerçekleşme'nin en sığ; ama en kolay erişilen, en yalancı; ama en kolay kanılan bileşenine, yani 'görünme'ye odaklılar. 'Görüntü'leri üzerinden tatmin olmaya çağrılıyor mahzun ve tesellisiz kalpler. Görüntü ise en fazla başkalarının sahte, sığ, geçici, iki yüzlü, vefasız bakışlarına sürgün ediyor insanı. Şöhreti afet eyleyen o sır, yani başkalarının takdirine endeksli yaşama zavallılığı, en sıradan, anonim insanları da perçeminden tutup çekim alanına sokuyor. Sırf şöhret olmak için rezillik etmeye razı oluyor insanlar; ekranlarda görünüp televizyonun elektronik havuzunda vaftiz edilip aklanmak uğruna en mahrem sırlarını açıp kişiliğini, dişiliğini, erkekliğini yağmalayabiliyor. Köprüden atlamak için bile kameraların gelmesini beklemek; bedenini, hayatını, hatta -çoktan gözden çıkardığı- ebedî hayatını da parçalayıp görüntüsünü ekranlarda toparlamaya razı olunduğunu göstermiyor mu!

» Devamını okumak için tıklayın