Hüzün, Arapça kökenli bir kelimedir ve sözlük anlamıyla "gam, keder, sıkıntı, iç sıkıntısı, kalp üzüntüsü, tasa" demektir.

Biz toplum olarak hüsnü çok seviyoruz galiba. Hüzünden, hüzünlenmekten bir garip zevk alıyoruz! Sevgimize bile hüzün bulaştırıyoruz. Bu, yaptığımızı biraz daha mı soylu kılıyor! Yoksa İsmet Özel'in "acı çekmek" için dediği gibi; acaba hüzün de "ruhu"muzu daha bir "fiyaka"lı mı kılıyor! Sanki öyle! O kadar öyle ki, şiirimize olduğu gibi şarkı ve türkülerimize bile hüzün hakimdir. Hüzünlü bir türküyü dinlerken, hem halay çeker hem ağlarız. Demek ki hüznün tiryakisi bir milletiz.

Şiirimizde hzün, oldukça hakim bir tema. Neredeyse her şiire kıyısından köşesinden birazcık bulaşmış. Tamamen hüzün teması üzerine kurulmuş şiirler de var. Ayrıca, hüzünle özdeş gibi kullanılan Melâl, hazan, eylül, sonbahar ve güz kelimelerini de unutmamak gerek...

Hüzün; şiir suretinde gelip şairin mısralarına konuk olmuşsa, yapılacak birşey kalmamaşıtır; hüzne konukseverlik göstermekten başka...

» Devamını okumak için tıklayın