Yazan: Suavi Kemal Yazgıç
Yazı Kaynağı: suaviyazgic.blogcu.com

Meramızı anlatmak için konuya bir takım soğuk istatistiklerden girmekte fayda var. "İmkansız Öyküler" Rasim Özdenören'in onuncu öykü kitabı. 242 Sayfada 83 başlık. "Mösyö İstatistik" olma hedefiyle yapmadım bu girişi. "İmkansız Öyküler"in ne menem bir atmosfer uyandırdığını hissetirebilmek için bu rakamların işe yarar birer araç olduğu kanaatindeyim. Kimileri bir paragraftan kimileri ortalama üç-dört sayfalık bu metinler kalabalığının hışırtısını duyurmaya çalıştım.

» Devamını okumak için tıklayın

Yazan: Emine BATAR
Yazı Kaynağı: Ayvakti.com Yazıları, Sayı: 103

Elinize bir kitap alırsınız... Bahsettiği öyküleri gözlerinizle takip ederken "işte bu benim bindiğim tren, bu bizim mahalle, bu bahsettiği benim hayatımın parçaları" dersiniz. O noktada yazarın yazdıklarıyla hayatınız birçok yerinde bütünleşmiştir. Kendinizi biraz daha tanımak için kitaba gömülürsünüz. Olaylar ayların, hatta yılların ürünüdür... Oysa bir çırpıda bitirmek, arka sayfada sakladığı tarafınızı bulmak için çabucak okumak istersiniz... Sabahı uyandıran ezan sesi... Size de hala uyanık olduğunuzu hatırlatır. Nihayet, sayfaların en sonuna gelmiş ve yazarın kalbinden kitaba döktüğü incileri, kendi içselliğinizin verdiği şekle göre toplamışsınızdır.

İmkânsız Öyküler kitabında Özdenören; kişilerin yüz hatları, mimikleri ve davranışlarını göz önünde bulundurarak onlar hakkında bir değil birkaç dünya kurup, adeta içlerine girerek bu dünyalardan hangisi gerçek; bulmaya çalışıyor. Anlatılmış gerçek bir hikâye olup olmadığı konusunda tereddüt geçiriyorsunuz. Çünkü hikâye bir yere kadar normal seyrinde devam ederken bir yerden sonra imkânsız bir handikapta yol alıyor. Yahut tam tersi; imkânsızlıktan gelip normal bir yaşamın parçasını anlatarak devam ediyor.

» Devamını okumak için tıklayın

Özdenören'den öykünün zirveleri!

Yazan: Asım Öz
Yazı Kaynağı: DünyaBizim.com

Öykücülüğümüzü taçlandıran bir yazar Rasim Özdenören. Bir öykünün başarılı olabilmesi için gereken bütün öğeleri bulabiliyoruz onun öykülerinde; yoğunluğu, içtenliği, sadeliği. Hiç eskimiyor öyküleri. Bunun nedeni de yazarın dil ve duyarlık sorununa duyduğu sorumluluktan kaynaklanıyor.

Toz'dan sonra
Rasim Özdenören'in sekseni aşkın kısa öykülerinden oluşan son kitabı yaşamsallık, kurgu zenginliği, anılar ve etkilenimleri içinde barındırıyor. Sanırım, bu yönüyle Özdenören öykücüğünde 'kısa öykü bilinci' diye adlandırabileceğimiz bir bedenleniştir İmkânsız Öyküler. Kitabı üzerine yapılan bir söyleşide kısa öykü serüveni hakkında şunları söyler Özdenören: "Genelde çok kısa öyküler. Birkaç tane de normal uzunluğa yakın öykü var. Evet, her kitapta yeni bir şeyler denemeye çalışıyorum. Burada da öyle oldu. Hastalar ve Işıklar'ın baş taraflarında yer almış birkaç kısa öykü vardı. Bu öyküleri müstakil bir cilt olarak yayımlamayı düşünüyorduk. O tarihlerde Sezai Karakoç "Öyküleri gönder biz bir kitap olarak çıkaracağız" demişti. Kısa öyküler de diğerleriyle birlikte o kitapta yayınlanmıştı. Aradan kırk sene geçtikten sonra bu kitap o amaçla yazılmadı ama oradaki öykülerin bir uzantısı gibi telakki edilebilir."

» Devamını okumak için tıklayın

'Bu öykülerde imkânsızı anlatmayı denedim'

Yazan: Murat Tokay
Yazı Kaynağı: Kitap Zamanı

Rasim Özdenören, Mavera'nın yedi güzel adamından biri. Türk hikâyeciliğinin yaşayan en önemli isimlerinden. 16 yaşından beri yazıyor. Öyküyle başladığı yazı serüveninde otuzdan fazla eser verdi. Türk edebiyatında sadece öyküleriyle değil, denemeleri, fikir yazıları ve dergiciliğiyle de ufuk açıcı oldu. Özdenören, altı yıllık bir suskunluktan sonra yeni kitabı İmkânsız Öyküler'i yayımladı. İz Yayıncılık'tan çıkan kitapta zamanın ruhunu taşıyan öyküler yer alıyor. Yazarla, Ankara Kurtuluş'daki evinde konuştuk.

Rasim Özdenören'in her kitabında okura bir sürprizi vardır. Şimdiki sürprizi de bu kısa öyküler mi!

Genelde çok kısa öyküler. Birkaç tane de normal uzunluğa yakın öykü var. Evet, her kitapta yeni bir şeyler denemeye çalışıyorum. Burada da öyle oldu. Hastalar ve Işıklar'ın baş taraflarında yer almış birkaç kısa öykü vardı. Bu öyküleri müstakil bir cilt olarak yayımlamayı düşünüyorduk. O tarihlerde Sezai Karakoç "Öyküleri gönder biz bir kitap olarak çıkaracağız" demişti. Kısa öyküler de diğerleriyle birlikte o kitapta yayınlanmıştı. Aradan kırk sene geçtikten sonra bu kitap o amaçla yazılmadı ama oradaki öykülerin bir uzantısı gibi telakki edilebilir.

Kitaptaki kimi öyküler denemeye daha yakın. Bu, anlatıcının birinci tekil şahıs olmasından mı kaynaklanıyor!

Şayet ben bu kitabı deneme kitabı olarak çıkarsaydım öyküye yakın denecekti. Bu bilinçli bir şey değil ama bunun böyle yapılmasının bir sebebi var. Türler günümüzde birbirine çok yaklaşıyor. Hangisinin hangisi içinde olduğunu kestirmek neredeyse imkansız hale geliyor. Mesela minimal öykü denen, birer ikişer cümleden oluşan aforizma gibi bir öykü tarzı var. Bunlara doğrudan aforizma denilse belki olur, belki de olmaz. Dediğim gibi bunları bilinçli olarak yapmış değilim. Ama olayın dışına çıkarak kendimi irdelediğimde görüyorum ki postmodern öykü tarzı bizi de ziyaret etmiş. Benim o yönde diye bir çabam olmadı. Ama çağın söylemi ister istemez sende de yansımasını buluyor.

» Devamını okumak için tıklayın