Yazan: Cahit Saçak
Yazı Kaynağı: Dünyabizim.com

Kayıp Dilin Öyküleri kendi özüne yabancılaştırlmaya çalışılan bir millete gayet ince, sıcak ve işlenmiş bir üslûpla yitik hazinesinin yol haritasını sunuyor aslında. "Acem'in ve Arab'ındır" denilerek hafızalarımıza başka bir dil ve edebiyat olarak işlenmeye çalışılan Osmanlıca ve Dîvân Edebiyatı hâlâ görkemini kaybetmeyen bir medeniyet binası ve aşılamayan bir zirve olarak karşımızda durmakta.

Kâmil Yeşil'in her sayfası kadim olanın mânâlı derinliklerine uzanan kitabı "Aç Öykü", "İç Öykü" ve "Uç Öykü" den mürekkep üç kısımdan oluşmakta. Bu kısımların her biri yitik hazinemizin birer incisini teşkil etmekte.

Leyla ile Mecnun'u bir de hikâye dîvânı'ndan okuyalım

"Aç Öykü" isimli kısım, bizim olana açılan bir ilk kapı hüviyeti taşıyor. Açılan kapıdan bir hikâye dîvânının odalarına misafir oluyor okuyucu. Münacaat odası Rahman ve Rahim olanın adıyla açılıp kulun bilen ve beraber olanıyla bilmeyip ayrı düşenin hâlini hülasa eden şu kelamla son buluyor:

Bilmek haz verici Tanrım
Bilmemek utanç...

» Devamını okumak için tıklayın