Yazan: Çağrı Bakar
Yazı Kaynağı: musvettedergi.com

"Gerçeğin ne olduğuna bakmadan onu değiştirmenin sihirli bir formülü yok. Bir şeyi değiştirmek içinse, önce ne olduğunu görmek gerekiyor. Latin Amerika'daki sorun bu. Onu göremiyoruz, kendimize körüz, çünkü kendimize başkalarının gözüyle bakmaya şartlandırılmışız."

Bu cümleler halkların emperyalist kapanlar arasında sıkıştırılmasının hem sebebini hem de sonucunu açıklayan kelimelerle dolu. Tarihte birçok sömürgenin ortak kaderi en sonunda kendilerine bile sömürgecilerinin gözleriyle bakmak zorunda bırakılmalarıydı. Bu başyapıt da kendi tarihini tanıma, dersler çıkarma, geleceğe tarihi temeller üzerinden bakma gereksinimi ve zorunluluğunun bir nebze giderilmeye çalışıldığı bir çalışma.

Latin Amerika, 1492'de kaşif Kolomb'un kıtayı "yanlışlıkla" bulduğu andan itibaren yepyeni bir çağa girdi. Artık burası "Conquistadorlar"ın(1) anavatanları için değerli maden ve hammadde kaynağı olacaktı. Latin Amerika'nın madenlerinin İspanyol istilacılar tarafından talanı o kadar şiddetli ve gözü dönmüşçesine olmuştur ki Floransa'ya ait o dönemdeki tarih yazmalarında İspanyollar "Altına aç domuzlar gibi" saldırır şekilde anlatılmıştır. İşte bu altın talanıyla Yeni Dünya'nın yüzyıllarca sürecek acıları başlamıştır. Önce yerli halklar yok edilmiş, tüm kaynaklar "fatih"lerin eline geçmiş ve ülkenin ve yerlilerin toprakları yabancıların malı haline gelmiştir. Bu yabancıların sahip olduğu bahçelerde, madenlerde en ağır işleri yapmak ise yine yerli halka düşmüştür. Halklar kendi anavatanlarında köle durumuna düşürülmüşlerdir.

» Devamını okumak için tıklayın