Turgut Uyar, bir şiirinde, ölümle şiir arasında şöyle bir ilişki kurar:
"ölümle gül kardeştir, çünkü bizim şiirimizde
biri ömrüne kan verir
ve ölüm daha büyük ve daha kırmızı olur gülden
ve sığmaz her mezara"
Ölümle gül kardeşse, denebilir ki, ölümle şiir de kardeştir.

Bu iki kardeş kavram, eski Türk şiirinde "şagu"da birleşerek ölen kişilerin arkasından yazılan ve onların özelliklerin9i anlatan bir şiir türü olarak, "yuğ" adı verilen ölüm törenlerine hayat verirdi. "Sagu", tarih süreci içerisinde saz şiirinde "ağıt", divan şiirinde "mersiye" olarak karşımıza çıktı.

Klasik şiirimizde mersiye; "Ölen birinin ardından duyulan üzüntüyü dile getirmek, o kişinin iyi taraflarını anlatmak ve ölene karşı şairini ilgisini ifade etmek üzere yazılan lirik şiire verilen addır."

» Devamını okumak için tıklayın