Yazan: Adnan Karataş
Yazı Kaynağı: Gökekin.com

Tek başına bir şey ifade etmiyor gibi görünen harfleri hep sevimli bulmuşumdur. Harflerin böylesi gizemli halleri, bana, her nedense insanın tükenmeyen yalnızlığını, varoluştan gelen yoksunluğunu, tatmin olmazlığını hatırlatır. Harf ve insan; hiçliğin ürküntüsünün sınırlarını çizdiği koruma çemberinde birbirlerine tutunarak varlık alanlarına damga çakan iki varlık. İnsan, anlamları seslerinde içkin harfleri bir araya getirerek kendini ifade edebilir ancak. İfade etme, kendini gerçekleştirme. Harfler, kendini gerçekleştiren insanın ayaklarına imkânlarını sunabildiği ölçüde yer edinir, varlığa gelir.

Harf, sesle mevcudiyet kazanır. Kendisini vücuda getiren ses, genel geçer kabulün tersine harfin bir anlam taşıdığına işaret eder. Harf, anlamını sesten alır. Bize pek tanıdık gelmeyen bu iddiayı bir adım daha ileri taşımak da mümkün: Harf, anlamın en yalın halidir. İnsan ile harf arasında örülen duvar, harfin en yalın anlam katmanında bulunma özelliğinden ileri gelir. Çünkü insan, gerçekte hem harflerin, hem de şey'lerin yalın haline yabancıdır. Bir 'şey'i tanımaya başlamamız, o 'şey'in ancak yalın halinden uzaklaşmasıyla, üzerine bir şeyler örtmesiyle imkân dâhiline girer. Çünkü zihin böyle işler, bu işleyiş biçimiyle de insan ile 'şey'ler arasındaki ilişkiyi belirler.

» Devamını okumak için tıklayın