Yazan: ELİF TUNCA
Yazı Kaynağı: Zaman Kitap Eki

İlk vurulduğum kitap; Tutunamayanlar. Son vurulduğum kitap; Şair Öldü. Bu kadar şahsî bir giriş yapmamı mazur görürseniz ileriki satırlarda olanca sosyal içerikle kendimi affettirmeye çalışacağıma söz veririm.

Ama önce Oğuz Atay'ın Tutunamayanlar'ı ile Sibel K. Türker'in Şair Öldü'sünü aynı hizaya taşıyan şeyi açıklayalım. Atay'ın, 1970 tarihli romanı, en öz ifadeyle, ikili bir hayat süren dönem aydınının' buhranlarını anlatıyordu. Bu ikili hayatın müsebbibi, ayakları Doğu'da, gözleri Batı'da kalmak, içeri yanarken dışarı serin olmak gibi bir şeydi. Sibel K. Türker'in yaptığı, Atay'dan otuz küsur yıl sonra pek de bir şeyin değişmediğini, üniversiteli gençler üzerinden göstermek. Bu gençler de Atay'ın karakterleriyle aynı sorunlara sahip. Öğretmen babası genç yaşta ölen ve hayatını, babasının pavyondan kurtardığı, sorunları '-mış gibi yaparak' çözmekte beis görmeyen annesi ile her erkeğe evlenme umuduyla bağlanan, ancak evliliğin gereklerini evlilikten önce yerine getirdiği için, yediği tekmeler sonucu doktor doktor dolaşan ablasıyla paylaşan hukuk öğrencisi Saliha Ersin, gözlerinin önünden Yeşilçam kareleri geçerken kulağında Pink Floyd tınlayan bir genç kız. Ersin'in sınıf arkadaşı Elif ise katı tutumlu dindar babasıyla ortak bir paydada buluşmaktan çoktan vazgeçmiş, onu ve üvey annesi ile hayatı olduğu gibi kabullenmekten başka çare bulamamış, örtülü olduğu gerekçesiyle okuluyla da gerekli bağı kuramamış bir başka genç kız. İki kızın tek ortak noktası aynı sınıfta oluşları değil. Onları birbirine bağlayan şeyin ipucu, intiharın bir suç olup olmadığı şeklindeki sınav sorusuna verdikleri cevapta bulunabilir belki. "İntiharı dinsel, hukuksal ve toplum ölçüsünde tartışınız. Etik midir! " şeklindeki soruya Ersin, "Ben bana şahdamarımdan daha yakınım, kendimin sahibiyim. Reddederim. Ölçüm kendimdir. Toplumun canı cehenneme. Eksikliğimi duymayacak toplumun canı cehenneme. Ruhları rahat bırakınız. Etiktir elbet. Etiğin ölçü birimi de insandır." diye cevap verirken önünde oturan peruklu kızın da intiharın dinen yasak olduğuna dair nutuklar çektiğini farz ediyor. Ve sınav çıkışı soruyor kıza; "İntiharın günahı üzerine neler yazdın bakalım! " Cevap, umursamaz bir tavırla geliyor: "Hiç. İntiharın öz kaderimiz olduğunu yazdım." Soruyu intihardan yana cevaplayan kızların okura gösterdiği; sağda da solda da ortada da -hâlâ yer yön kavramını muhafaza edebilenlerdenseniz- yıkılan ve yerine bir şey inşa edilemeyen şeyin, ezber bilgilerin yetmezliği olduğu.

» Devamını okumak için tıklayın