Yazan: FIRAT ARAPOĞLU
Yazı Kaynağı: Birgün Kitap

Sanat, Peter Bürger'in şeması temel alındığında, dinsel sanat döneminde bir kült nesnesi olarak kolektif üretilmiş ve dinsel açıdan kolektif alımlanmış; saray sanatı döneminde ise temsil edici bir nesne olarak bireysel üretilmiş, yine kolektif alımlanmıştır ' bu sefer sosyal olarak. Modern zamanlarda ise, sanat burjuvazinin kendini kavrayışının tasvirini verirken artık üretimi ve alımlanması bireyseldir. Peki post-endüstriyel bir ekonomi-politik içerisinde, çağdaş sanatın özerkliği nerede konumlandırılmaktadır! İçinde bulunduğumuz üretim ' tüketim ilişkileri içerisinde çağdaş sanat ne sunmakta ve ne kazanmaktadır!

Julian Stallabrass, "Sanat A.Ş." çalışmasının daha başlangıcında, çağdaş sanatın içeriği konusundaki yaklaşımını temellendirir: "[Çağdaş Sanat] anlaşılmazlığı, hatta düpedüz sıkıcılığı erdeme dönüştürür, öyle ki bunlar başlı başına birer kural haline gelir" (s. 15). Bu yaklaşımı çalışmasının tümüne dağıtılmış biçimde görülür. Bu anlaşılmazlığı "bir politika" olarak tespit eden yazar, bu politikanın sanat tarihi ve sanat eleştirisi ile içiçeliğini de vurgular: Sanat yazımında/eleştirisinde yapı-bozum ve psikanalizin metinlere keyfi uygulanabilirliği konusu ' Eco'nun "aşırı-yorum" eleştirisini anımsatır bu ', "analiz edilen" kültürü oluşturan bir faktör olarak ortaya konulmaktadır. Çünkü adı geçen yöntemlerle en yüzeysel ve basit işlerde bile derinlikli öğeler bulunabilmektedir - Stallabrass'ın Peter Bürger'in avangard eleştirisine fazlasıyla yaslandığı böylece de tespit edilmektedir. Bu anlamsızlık durumu, post-modern kinik tavrın eleştirisine uzanır: "Taraf olmamak gerekir" (s. 83) ki; yazara göre bu standartlaşan bir taktiktir: Boşlukta bir muamma ile sanat işlerini sunmak ve işin alımlanmasını okuyucuya bırakmak ' Umberto Eco'nun tezinin sınırına getirir; ama orada bırakır Stallabrass, daha ileri götürmez.

» Devamını okumak için tıklayın