Yazan: ETHEM BARAN
Yazı Kaynağı: Zaman Kitap Eki

"Gitmek" sözünün neredeyse bütün satırlara, oradan sayfalara saklandığı, hatta sindiği bir kitap Yol Işıkları. Nalan Barbarosoğlu, Ne Kadar da Güzeldir Gitmek kitabından sonra (arada Her Ses Bir Ezgi, Ayçiçekleri ve Gümüş Gece var), yeni kitabında da gitmekten söz ediyor; ancak bu kez gitmek sözüne ya da eylemine yüklenen anlam oldukça farklı; çünkü gitmek, artık bir zorunluluğa dönüşmüş bu kitapta.

Bir gezginin iniltisinin havaya, suya, toprağa karışmasıyla başlıyor öyküler. Bir başka söyleyişle cemreler düşüyor. Gezgin için de yol, evin kapısında başlıyor doğal olarak. Gezginin bir de tenini saran bir kabuğu var; kabukla teninin arasında da kimbilir neler, neler... Yazar da buradan başlıyor zaten anlatmaya; öyküler buradan çıkıyor. Kabuğundan kurtulmadıkça ruhunu havalandıramayacaktır gezgin. Asıl hikâyesini anlatamadığı için diğer hikâyelerin sözlerini kaybedecek, unutacak, cümlelerini kuramayacaktır. Yolculuk artık bir zorunluluktur. Bu yolculukta bir dolu hikâyenin birikmesi de kaçınılmazdır elbette. Biriken bu hikâyeleri biz anlatmazsak, anlatacak, biriktirecek olan birileri var olacaktır.

» Devamını okumak için tıklayın

Söyleşen: HATİCE SAKA, Nalan Barbarosoğlu
Yazı Kaynağı: Yeni Şafak Kitap Eki

"Hepimizin bir hikâyesi var büyük bir hikâyeye, içine doğduğumuz hikâyeye eklemlenen... Ben de sanırım pek çok yazar gibi o eklemlenme noktasında kuruyorum öykülerimi." diyen Nalan Barbarosoğlu "Yol Işıkları" yla hiç bilmediğimiz bir dünyanın kapılarını açıyor. Yazınındaki, kırılgan hali, öfkesiz duruşu anlamlandırmak için okuyucuya, öykülerini "ben ve başkaları" ya da "ben ve ben olmayanların hayat içindeki sınırları" açısından görmeyi öneriyor.

Kitabınızın ilk öyküsü "Gezgin, Kuzgun ve Bilici"deki: "Evet, bundan böyle anlatamadığı hikâyeleri toplayıp biriktiren bir kuzgun olmayacakmış hayatında. Ama gezgin şunu da biliyormuş ki, artık anlatacağı her hikâye, aslında kanatlarının gölgesini buram buram özleyeceği kuzguna anlatılmış bir hikâye olacakmış" cümleniz öykü poetikanıza ilişkin ipuçları taşıyor... Biz buna yaslanarak daha açık soralım: Nedir Nalan Barbarosoğlu'nun öykü poetikasının ana unsurları! Ya da ona "Böyle anlatmazsam olmaz" dedirten şeyler!

Masa başında kendimi "böyle anlatmazsam olmaz" derken hiç yakalamadım... En azından bilinç düzeyinde. Daha çok "bu değil, bu değil, bu değil, bu da değil" derken bulurum kendimi. Hepimizin bir hikâyesi var büyük bir hikâyeye, içine doğduğumuz hikâyeye eklemlenen... Ben de sanırım pek çok yazar gibi o eklemlenme noktasında kuruyorum öykülerimi. Yeni bir hikâye anlatmak zor ama taze bir hikâye mümkün. Benim için taze bir söyleyiş yoksa, hikâye de yok. Bu bir poetika sayılabilir mi!.. Benzemiyor ama neden olmasın!

» Devamını okumak için tıklayın